Making the Dress

Geen bloed, zweet of tranen, wel veel stress, geduld en tijd nodig gehad.

Al vlug had ik besloten dat ik zelf het communiekleedje zou maken. Een zoektocht op internet volgde, en al vlug vond ik een prachtig kleedje. Ook Sara keurde het goed.

Ik was direct verkocht, maar nu begon het pas. De zoektocht naar het juiste patroon en het passende stofje kon beginnen. In de naaiclub vond ik een patroon die erop geleek, en die ik naar dit voorbeeld heb kunnen aanpassen.
Het volgende was het juiste stofje vinden. Een bezoekje aan mijn favoriete stoffenwinkel, Den Engel in Menen, was voldoende om het stofje te vinden.

Het naaien kon beginnen. Eerst maakte ik het kleedje in een “test” stof, om te zien, of het patroon wel klopte, en of het de juiste maat was.
Gelukkig was dit het geval, en konden we beginnen met het communie stofje. Maar al gauw werd duidelijk dat ik ook een tule rok zou moeten maken. Wat volgde waren meters roze tule die gerimpeld moesten worden, en uiteindelijk een brede tule rok als resultaat had.

Maar een kleedje alleen volstond niet, er moest een bijpassend jasje bij. Ik koos voor een jasje in lichte jeansstof, die ze achteraf nog kan doordragen. Gelukkig was het jasje iets gemakkelijker, omdat ik hetzelfde al eens vroeger had gemaakt.

Het resultaat vind ik zeer geslaagd, maar ik ben dan ook een beetje bevooroordeeld. Maar de tijd die ik erin stak, en de stress die erbij kwam kijken, het was het allemaal waard als ik haar zie stralen in haar outfit.

Een trotse mama,
Eveline.

Communie Sara

Communie Sara

Communie Sara

Communie Sara

Communie Sara

 

 

 

 

Geen opmerkingen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *